#OVNI (Vidéo) La #Russie a fait exploser sa plus grosse bombe nucléaire pour tuer un #extraterrestre invincible !

#OVNI (Vidéo) La #Russie a fait exploser sa plus grosse bombe nucléaire pour tuer un #extraterrestre invincible !

 

Résultat de recherche d'images pour "kapustin yar ufo"

 

 

(Vidéo) La Russie a fait exploser sa plus grosse bombe nucléaire pour tuer un extraterrestre invincible

Un mystère que même les historiens ufologues les plus expérimentés ignorent est celui de l’explosion de la bombe du Tsar à 11h32, heure de Moscou, le 30 octobre 1961, directement au-dessus de l’extraterrestre effrayé.

La bombe Tsar, surnom occidental de la bombe à hydrogène soviétique RDS-220 (nom de code Ivan ou Vanya), est l’arme nucléaire la plus puissante jamais créée.

Son essai du 30 octobre 1961 reste l’explosif le plus puissant jamais détoné à proximité de la Terre.

Ce que la plupart des gens ne savent pas, c’est que la bombe Tsar a été testée dans une région top-secrète connue sous le nom de la baie de Mityushikha, située au nord du cercle arctique dans l’archipel de Novaya Zemlya.

Comme tout le monde le sait, les Américains ont testé des bombes atomiques, des avions expérimentaux et des systèmes d’armes dans les installations de l’armée de l’air des États-Unis connues sous le nom de la Zone 51.

Mais on comprend beaucoup moins bien que les Russes ont également testé des armes nucléaires et de nombreux secrets d’État classifiés dans la baie de Mityushikha.

La rumeur veut que les Soviétiques ont fini par repousser les frontières de la science et de la technologie au point où ils ont fini par rencontrer des extraterrestres hostiles et amis.

Les Soviétiques ont réussi à capturer l’un de ces extraterrestres et l’ont amené dans la baie de Mityushikha, où les Soviétiques avaient construit une installation souterraine élaborée pour effectuer des essais sur les formes de vie ‘exotiques’.

Dans un récit raconté dans un document top secret qui se lit comme un thriller de Stephen King, l’un de ces extraterrestres a rapidement évolué dans l’installation souterraine après sa capture.

Il s’avère que cet extraterrestre en particulier avait été capturé très tôt dans son évolution physique, ce qui était très malheureux pour les Soviétiques, qui ont été témoins de la croissance d’un être capable de mettre la race humaine à genoux à lui seul.

Les détails restent très confidentiels, mais la rumeur dit que l’extraterrestre était capable de déchiqueter un tank de l’armée en quelques secondes, ainsi que de se protéger avec de l’énergie.

Nom de code Armageddon, le monstre extraterrestre s’est échappé de sa cage renforcée le 28 octobre 1961 et a tué un nombre incalculable de scientifiques et de militaires russes, les survivants ont dû tous quitter désespérément la zone avec n’importe quel véhicule ou avion à leur disposition dans ce climat arctique hostile.

Le 29 octobre, le premier ministre soviétique Nikita Khrouchtchev à Moscou a finalement été informé de la situation.

Un monstre extraterrestre de 18 pieds de haut (5,5 mètres de haut), responsable de la mort d’au moins 47 Russes munis d’une carte d’autorisation très secrète, était en liberté dans les terres glacées de l’Arctique.

La seule bonne nouvelle, a dit Khrouchtchev, c’est que la créature n’avait pas encore quitté la baie de Mityushikha depuis le massacre initial.

C’était seulement parce que le monstre terrifiant était encore en train de chasser les divers survivants humains qui n’avaient pas réussi à s’échapper de la base. Ces survivants se sont terrés dans divers tunnels secrets à l’intérieur des installations de l’Arctique.

Nikita Khrouchtchev a consulté ses principaux scientifiques, puis a rapidement ordonné à ses militaires de tester immédiatement la nouvelle arme nucléaire de 50 mégatonnes sur laquelle ils travaillaient. Khrouchtchev a souligné l’importance d’empêcher cette menace étrangère d’entrer dans le monde civilisé.

Et ainsi, le Tsar Bomba a explosé à 11h32 heure de Moscou le 30 octobre 1961, directement au-dessus de l’extraterrestre effrayé. La bombe a été larguée à une altitude de 6,5 milles (10,5 km) et a été conçue pour exploser à une hauteur de 4 km au-dessus de la surface terrestre.

Bien que des calculs simplistes aient prédit que la boule de feu frapperait le sol, vaporisant tout ce qui se trouverait en dessous, le bouclier de force de l’extraterrestre reflétait l’enfer en furie dans l’atmosphère et l’empêchait de s’échapper.

Un témoin russe qui vivait à 500 kilomètres de distance a dit qu’il y avait un “chaos de lumière à l’horizon, puis un horrible bruit sourd, comme si la terre avait été tuée”.

Néanmoins, bien qu’elle se soit quelque peu protégée par sa propre énergie mystérieuse, la force descendante de l’explosion était suffisante pour détruire les organes internes du monstre, ne laissant rien d’autre qu’un cadavre noir et mutilé qu’une brigade d’assaut russe à découvert quelques jours plus tard.

Beaucoup de vodka a été bue au Kremlin cette nuit-là, car avec une lueur menaçante dans leurs yeux de soviétiques, les communistes levèrent leurs verres et ricanèrent devant les pauvres bouffons qui allaient croire à cette histoire douteuse pendant de nombreuses années dans le futur.

En fait, il a été dit que Nikita Khrouchtchev s’est penché vers l’avant, a regardé droit dans la caméra et a parfaitement chuchoté ces mots effrayants en coréen, “Qui a dit que nous avions trouvé un cadavre?”, avant de rigoler et de reprendre un verre.

tIQYqq6.jpg
SMJvLLQ.jpg

Żytkur – wojskowa baza na Powołżu, w której znajduje się kosmodrom, gdzie świadkowie widywali przeloty nieznanych latających pojazdów oraz podziemne kompleksy, w których rzekomo trzymane są przechwycone przez sowieckie wojska ciała istot pozaziemskich oraz ich pojazdy.

 

„Za rzędami drutów kolczastych pod napięciem, na powierzchni ziemi znajduje się około dziesięciu dużych hangarów. W jednym z nich przechowywane są ciała Syriuszan. To co najciekawsze znajduję się pod ziemią, w północno-wschodniej części bazy. Prowadzi do niej tunel kolejowy oraz drogowy. W podziemnym bunkrze z własnym systemem podtrzymywania życia i zachowaniem najbardziej wymyślnych wymogów bezpieczeństwa, trzymane są części oraz całe konstrukcje pozaziemskich statków kosmicznych. W pomieszczeniu o wysokości około 50m znajduje się minimum 5 takich aparatów latających :
dwa dyskoidalne aparaty cywilizacji Zonneri i jeden „sportowy model latającego talerza” cywilizacji Tron-Zonneri ( system Syrius A – Sotis ), jeden prawie na całą długość pomieszczenia statek w kształcie cygara oraz pojazd przypominający ziemski samolot z pochodzący również z Syriusza, z silnikiem zasilanym transuranem 115”
. Opowiada ufolog Anton Aleksandrowicz Anfalov.

 

Wg doniesień ukraińskich ufologów, a także niektórych rosyjskich gazet (np. « Перекресток Кентавра ») w podziemnych kompleksach bazy Żytkur, trzymane są rozbite oraz całe statki pozaziemskie, które uległy awarii na terytorium ZSRR oraz państw byłego Układu Warszawskiego. Tajna baza znana była pod numerem 73790. Jako pierwszy o tym obiekcie pisał ufolog Anton Anfalov, który w 1996-97 latach rozesłał do kilku instytucji schematy bazy Żytkur z opisem wszystkich obiektów, a także położenie znajdujących się tam pojazdów pozaziemskich. Oprócz bazy Żytkur, miejscami składowania rozbitych pojazdów pozaziemskich były НПО « Энергия » (naukowo-produkcyjne stowarzyszenie) w Kaliningradzie, НПО « Полет » w Omsku oraz wsi Odincowo, pod Moskwą. Sam A.Anfalov uznawany jest w środowisku za wiarygodne źródło.

 

Historia poligonu Kapustin Yar

 

Historia poligonu zaczyna się w 1945 roku, kiedy to zwycięstwo nad III rzeszą, pozwoliło sowieckim naukowcom wejść w posiadanie technologii opracowanych przez zespół Wernhera Von Brauna, który wraz z większością naukowców i inżynierów liczącą około 400 ludzi, wpadł w ręce amerykanów i kontynuował pracę w USA. Wszystko najbardziej cenne z centrów naukowych i testowych oraz fabryk w tym dziesiątki rakiet V-2, cała dokumentacja oraz sprzęt zostały wywiezione do USA. Pierwsi sowieccy zwiadowcy i specjaliści, którzy pojawili się na gruzach niemieckiego przemysłu rakietowego, zebrali pozostałych niemieckich naukowców, a także resztki dokumentacji pozostawionych na miejscu przez amerykanów. Zebrano wystarczającą ilość materiałów, dla powstania konstrukcji rakiet V-1 i V-2. W ZSRR niezwłocznie powołano Instytut Naukowo-Badawczy (ИНН) oraz Biuro Konstrukcyjne (КБ), które otrzymały te zadanie. Pojawiło się zapotrzebowanie na poligon dla prowadzenia testów i badań.

 

W maju 1946 roku, miesiąć po tym, jak amerykanie przeprowadzili pierwszy start rakiety A-4 (V-2) na poligonie White Sands w Nowym Meksyku, została podjęta decyzja o powstaniu takowego poligonu w ZSRR. Generał Wasilij Iwanowicz Wozniuk, któremu powierzono znalezienie odpowiedniego miejsca dla budowy poligonu przystąpił do pracy. Wytypowano 7 miejsc, które zostały przebadane pod kątem meteorologii, hydrologii, komunikacji i możliwości konstrukcyjnych itd. Ostatecznie wybrano rejon nie daleko od Wołgogradu, koło wsi Kapustin Jar (od której w przyszłości poligon przejął nazwę).

W czerwcu 1947 roku marszałek artylerii ZSRR Nikolaj Jakowlew pisał: „ Budowa poligonu w pobliżu wsi Kapustin Jar daje możliwość prowadzenia testów na odcinku 3000 kilometrów rakiet dalekiego zasięgu, a także pocisków artylerii morskiej i pocisków przeciwlotniczych (…)”.

Pierwsi oficerzy na miejsce przybyli 20 sierpnia 1947r. Warunki były bardzo ciężkie, jeśli w ogóle można mówić o jakich kolwiek warunkach w gołym stepie. Już trzeciego dnia w odległości 10 kilometrów od wsi Kapustin Jar zaczęła się budowa betonowego bunkru dla prowadzenia testów silników V-2, który był budowany wg niemieckiej dokumentacji pozyskanej tuż po wojnie.

 

pq647GN.jpg

 

We wrześniu 1947 roku z Thüringen (Niemcy) przybył zespół gen. Aleksandra F. Twereckowa oraz dwa pociągi ze sprzętem pozyskanym na terenie niemiec. Budowano infrastrukturę poligonu tylko i wyłącznie pod kątem rakiet V-2, które w spisie priorytetów ZSRR widniały jako pierwsze. Dlatego juz 1 października 1947r.  gen. Wasilij Iwanowicz Wozniuk doniósł Moskwie o gotowości poligonu do przeprowadzenia startów rakiet, a 14 października na poligon przybyła pierwsza partia rakiet A-4 zmontowanych częściowo w Niemczech, a częściowo w Polipkach (wieś w Polsce położona w województwie podlaskim).

 

18 października 1947r. o 10:47 czasu moskiewskiego przeprowadzono pierwszy start rakietowego pocisku balistycznego w ZSRR. Rakieta dotarła na wysokość 86km i rozpadła się przy wejściu w gęste warstwy atmosfery, opadając na ziemię 274km dalej około 30 km od celu. Od 18.10 do 13.11.1947r. wystrzelono 11 pocisków V-2.

 

ivEOImt.jpg

 

Kapustin Jar przez 10 lat (od 1947 do 1957) był jedynym miejscem testów sowieckich pocisków balistycznych. Na poligonie testowano rakiety : R-1, R-2, R-5, R-12, R-14 oraz ostatnią rakietę zimnej wojny SS-20 RSD-10 czyli znaną na całym świecie „SCUD”, a także ogromną ilość różnego rodzaju rakiet małego i średniego zasięgu.

 

Jeszcze podczas pierwszych startów w listopadzie 47’ roku na rakietach montowano instrumenty naukowe do badań geofizycznych. Działania te prowadzono póki nie wprowadzono specjalistycznych rakiet geofizycznych B-1 i B-2. W czerwcu 1951 roku wystartowały pierwsze rakiety z psami na pokładzie. Były to pierwsze żywe organizmy z ziemi w kosmosie, psy o ksywkach „Dezik” i „Cygan”.

 

Na początku lat 50-tych oprócz aktywnego programu startów rakiet, na poligonie budowano naukowo-testowe kompleksy bazy. 20 lutego 1956 roku na poligonie Kapustin Jar przeprowadzono pierwszy start rakiety z głowicą jądrową. Rakietę R-5M wystrzelono na za uralskie stepy gdzie miał miejsce wybuch jądrowy. 16 marca 1962 roku Kapustin Jar z poligonu rakietowego przemianowano na kosmodrom. Tego dnia wystrzelono satelitę KOSMOS-1. W późniejszym terminie wysyłano stąd w kosmos nie wielkie satelity badawcze, przy użyciu rakiet serii „Kosmos”.

 

14 października 1969 roku wystrzelono satelitę Interkosmos-1. Z poligonu startowały również indyjskie satelity „Ariabhata” i „Bhaskara” oraz francuska satelita „Śnieg-3”. Kosmodrom Kapustin Jar prowadził działalność do 1988 roku, kiedy to zapotrzebowanie na satelity tego typu drastycznie zmalało. Pozycje startowe i techniczne były konserwowane przez około 10 lat i podtrzymywane w pełnej gotowości roboczej. Ostatni znany start przeprowadzony został 22 czerwca 1988 roku.

 

W 1998 roku po długich latach bezczynności kosmodrom powrócił do użytku. Wówczas wystartowała rakieta „Kosmos 11K65M” z francuskim satelitą, a 22 lipca 1999r. wystrzelono satelitę „Abrixas” i „Megsat-0”. Oprócz tego na poligonie znów prowadzono naukowe-testy. W 1999r. przeniesiono na miejsce dwie inne jednostki z Emby i Sary-Szagan.

 

W1GoIfX.jpg

 

„Rosyjskie Roswell”

 

nYvgZRI.jpg

 

Na całym świecie znany jest przypadek, kiedy to w 1947 r. w pobliżu amerykańskiego miasteczka Roswell rzekomo rozbił się niezidentyfikowany pojazd latający oraz tajna baza sił powietrznych USA znana jako „Area-51”, gdzie wg różnych źródeł przetrzymywane są rozbite statki i ciała kosmitów.

 

W Związku Radzieckim też jest takie miejsce, własnie Kapustin Jar. Pierwszy amerykański samolot szpiegowski U-2 sfotografował bazę z dużej wysokości, a agenci CIA w raportach donosili o tajnej bazie rosjan w odległości 90km od Wołgogradu. Stwierdzono, że na terytorium poligonu rakietowego, na głębokości 400m pod powierzchnią ziemi znajdują się kompleksy badawczo-naukowe. W tych kompleksach miały być przechowywane rozbite latające aparaty pozaziemskich cywilizacji. Autorzy tych raportów stwierdzili, iż pozaziemskie technologie, które wpadły w ręce rosjan dały Związkowi Radzieckiemu prowadzenie nad USA w sferze podboju kosmosu.

 

beXUiZL.jpg

 

Pomimo, że twierdzenia te wydają się być nadzwyczaj fantastyczne to Kapustin Jar pozostaje strefą anomalną, gdzie często widywano niezidentyfikowane pojazdy latające. 19 czerwca 1948 roku nad bazą pojawił się srebrzysty pojazd w kształcie cygara. Natychmiast poderwano do lotu kilka wojskowych MiG’ów. Jednemu z nich udało się trafić „latające cygaro”, lecz UFO zdążyło wystrzelić jasne „twarde” światło, które zniszczyło samolot. Mimo to UFO udało się zestrzelić, a martwą załogę i statek ukryto w podziemnym hangarze.

 

tIQYqq6.jpg

 

Inny przypadek opisał pilot-testowy Lew Wiatkin. Jak twierdzi, latem 1980 roku, podczas lotu testowego jego samolot został rażony „twardym” światłem wystrzelonym z nieznanego latającego pojazdu. Pilot lądował awaryjnie, a skrzydło samolotu, które zostało dotknięte światłem świeciło jeszcze kilka godzin.

 

5kBWu3R.jpg

 

W wywiadzie przeprowadzonym z profesorem Sergiejem Chruszczowem, synem Nikity Chruszczowa, który długo pracował w bazie Kapustin Jar, opowiadał on, że jego ojciec osobiście wydał sowieckim pilotom rozkaz zestrzeliwania „latających talerzy” w przypadku ich zauważenia. Dlatego nie wykluczone, że jakieś zestrzelone obiekty mogą być w bazie przechowywane.

 

Różne ekspedycje były organizowane w celu wyjaśnienia istnienia rosyjskiego „Roswell”, lecz zawsze kończyły się fiaskiem. Mnóstwo mitów i słuchów krąży na temat bazy Kapustin Jar. A prawda jak to bywa w takich przypadkach nadal pozostaje poza zasięgiem…

 

SMJvLLQ.jpg

 

Dziś poligon zajmuje powierzchnię ok. 70km na 100km i jest częściowo opuszczony. W wielu miejscach leżą zużyte zbiorniki paliwa rakiet, wypalone silniki, katapultowane fotele i wiele tego typu złomu.

 

XkLsKT2.jpg

Pierwszy bunkier dla testów silników rakietowych po 56 latach.

 

666HjDn.jpg

 

p31ty1C.jpg

 

TK93IJw.jpg

 

03a62GZ.jpg

 

Hty5dyk.jpg

 

pfZxtgx.jpg\

Image associée

Image associée

zzzzzzzzzzzzzz

Publicités

Une réflexion sur “#OVNI (Vidéo) La #Russie a fait exploser sa plus grosse bombe nucléaire pour tuer un #extraterrestre invincible !

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

w

Connexion à %s